Chciał go ponoć Real Madryt. Normalny piłkarz posikałby się ze szczęścia, on nie...
Więcej

W drugiej połowie lat 80. jeden z najlepszych srodkowych ataku w PRL-u. Wysoki, smukly, dobrze ustwiajacy sie na polu karnym... Do Maradony nie rownajmy, bo jeden to srodkowy atakujacy, a drugi dyrgent ofensywy.

Porównałem, właściwie to pan Jagodziński do Maradony, ale pod względem wyczynów pozaboiskowych. "Polskiego Maradonę" traktuję w przenośni. Czy tego Marciniaka wyolbrzymili, czy jednak nie...
Z innej beczki. Słyszałem też historię o tym, jak grzali wódę w czołgu. Ale oklepana w mediach.

W Bełchatowie strzelił gola w debiucie, drugiego w meczu Katowicach, po powrocie z którego miał kilkanaście dni przerwy. Oficjalny powód: na leczenie kontuzji. A właściwie chodziło o defekt twarzy. W "Disco 2000" założył się z kolesiem, że rozwali głową płytę chodnikową. Zakład przegrał.

A potem opowiadał, że wpadł na słupek.

Jeszcze jak miał momenty opamiętania i grał w niższej lidze niemieckiej przyjechał Rosenborg Trondheim i chciał go sciagnąć do siebie. Do druzyny regularnie grającej w LIDZE MISTRZÓW. Nie odwazył się. Stwierdził, że nie podoła treningom. To był 1996 roku a on miał tylko 30 lat.